sessizlik!

Sürekli boğazımda bir yumruk hissediyorum. Harika bir patlama hissi karnımdan yukarı doğru fırlıyor boğazımdaki yumruğa takılıp yeniden aynı noktaya geri dönüyor. Hiçbir şey değişmiyor, herkes aynı. İster hayatına dünyanın en anlayışlı insanını al yada en merhametlisini yada her neyse artık hepsi aynı. Hepimiz aynıyız. Aşamadığımız, korktuğumuz şeyler söz konusu olunca neler çıkıyor/çıkamıyor ağzımızdan.
Herkesin ağzı var, herkeste bir fikir. En iyileri, en mantıklıları, en doğruları.. Kafama dikilmeye çalışan onlarca şeyle insanlar daha da yük yaratıyor yüreğimde farkında değiller. Biraz uzak kalabilseler, biraz beni kendimle bırakabilseler. Hepsi ama bir kaçından bahsetmiyorum. Böyle gitti mi hepsi gitmeli hem ben anlamalıyım hem onlar.
Mesela ilk gün yataktan hiç çıkmamalıyım. Sonraki günse sabahtan akşama bahçede oturmalıyım. Sadece bu ama, başka hiçbir eyleme kurban gitmemeli zihnim. Tamamen boşlukta olmalı. Adım adım gitmeli, zorlanmadan. Ruhuma sürtmeden. Günlerce süren baş ağrılarım durmalı, aylardır gördüğüm kabuslar bitmeli, içimde hoplayan o pis düşünceler beni terk etmeli. Yenilenmeliyim. Yeniden yaratmalıyım içimdeki eski ve gerçek beni. Nasıl, ne zaman bilmiyorum ancak bir gün gerçekleşecek bu. O zamana kadar kalbini kırdığım, kıracağım, hayatımdan çıkartmak zorunda kalacağım tüm insanlardan beni affetmelerini istiyorum. Hayat gerçekten güzel… bırakalım da hepimiz kendi kendime yaratalım kaderlerimizi.

iç-dış

Bir keresinde ablamın beni evde tek başıma bıraktıktan sonra morarana kadar ağladığımı hatırlıyorum. Sonra annem beni hamburgerciye götürmedi diye ağladığımı hatırlıyorum. annem beni anaokulundan almaya geldiğinde eve gitmemek için ağladığımı hatırlıyorum. ablamın yaptığı bir şey yüzünden henüz 6 yaşında olmama rağmen alttan almam gerektiğini söyleyen babama inat olsun diye ağladığımı hatırlıyorum. çocukluk arkadaşımın beni ilkokul 2. sınıfta çıldırtmasından dolayı ağladığımı hatırlıyorum. Yeni taşındığımız yerde arkadaşım yok diye ağladığımı hatırlıyorum. Sonra patenlerim yok diye ağladığımı hatırlıyorum. Orta okulda ağlama numaraları yaptığımı hatırlıyorum. Yavaş yavaş ağlayamadığımı hatırlıyorum. Ve liseye geldiğimde duygularımın donuklaştığını hatırlıyorum. En yakınımdakinin bu dünyadan uzaklaşmasına karşılık gözlerimden akamayan yaşları hatırlıyorum. Ergenlik tartışmalarını hiç yaşayamayıp her seferinde içime atmaktan bunalıp ağlamak için köşeme çekildiğimde gözümden akamayan lanet yaşları hatırlıyorum. 5 yıl boyunca hiç ağlamayıp sert tavırlarla ne yaptığımı bilmeden dolaştığımı hatırlıyorum. Kendime ne kadar zarar verdiğimi henüz anlıyorum. Sonrasında hayatımda hiç yaşamadığım kadar gereksiz şeyler yaşayıp hayatımda bile olmayan biri tarafından cezalandırılıyorum .5 yılın acısını 15 günde çıkartıyorum. Yaşadığım gökkuşağının kıvrımlarında oynarken yere çakılıyorum. Tırmanmak için çırpınıyorum ama herkes benim durduğum yere ait olduğumu düşünüyor. Ve ağladığımı hatırlıyorum. Yıllar sonra yeniden ağlayabildiğimi hatırlayıp seviniyorum ki bu seferde durduramıyorum hiçbir şeyi. Kafamdaki çığlıkları susturamıyorum, benimle sürekli konuşan sesi susturamıyorum. Etrafa gülerken içimde kopan fırtınaları anlatamıyorum. Yolumdan sapmış gibi gözükmemek için yine esiri oluyorum bedenimin. Saklıyorum yine duygularımı. Ama ağlayabiliyorum, bu da bir ilerleme.. kim inanırdı küçücük bir taşın bu kadar yara açacağını vücudumda, ruhumda…

yirmisekiz

Ve bir küçük kadın hayata geliyor... Küçücük bir evde kendi hayalleriyle yaşıyor. O küçük siyah kapısını açmaya korkuyor gelenlere. Geçmişteki yanılgıları kilit yapmış kapısına eli bile gitmiyor açmaya.

Bu küçük kadın yarattığı dünyasında uçuyor her gece, bilmediği diyarlara. Olmadık kişiler sokuyor rüyalarına, öpüyor onları. Ertesi gece başka birini alıyor yanına, takıp koluna geziyor meydanlarda. Sonraki günse yine kilidi vuruyor kapısına. Yavaşça açıyor yorganını ve giriyor buz gibi yatağına.

Gün ışığı bile giremiyor onun evine. O da bir özlem onun için, bir hatırlayış, eski bir acı. Kim bilir hangi güneşten kaçarken gölgelere sığındı yıllar önce yada kim bilir hangi gölgede ürperip attı kendini güneşe..

Ve bu küçük kadın bir gece bir ürpertiyle uyanıyor. Işığı yakıyor, baş ucunda her zaman duran sudan bir yudum alıyor. Nefes alışlarını düzenlemeye çalışıyor. Işığı kapatıp yeniden uykuya dalıyor.

Ve “bir küçük kadın yalnızlığını paylaşıyor…” hissedebilmeyi özlediğini fark ediyor. Ruhundaki çatlaklara bir son verip en derin nefesini alıyor. Küçük evinden çıkıp atıyor kendini en kalabalık caddeye.

Kör düğüm oluyor,
Kopamıyor.
Ve küçük kadın, sanırım artık büyüyor.

Giderler. Hiç düşünmeden giderler. Duygular gider, sözcükler gider, yaşımız gider, göz yaşlarımız gider ve insanlar gider. En çok hangisinin yolculuğudur bizi üzen. En çok hangisini özler ki insan yada en çok hangisine ihtiyaç duyar ayrılıklardan sonra. Kimi zaman o duygulardan uzaklaşmak için içmediğimiz şarap, yemediğimiz çikolata kalmaz. Ağzımızdan çıkmasın diye sözcükler kendimizle kavga ederiz. Gülücüklerle yepyeni bir yaşa girer ertesi günse ömrümüzden bir gün daha eksildi diye debeleniriz. Kimi zaman kurtuluştur göz yaşlarımız, bir rahatlama, yükseliş. Kimi zamansa güçsüzlüğün ifadesidir. Göstermek istemeyiz herkese o yaşları. bir köşede çığlıklarımızla boğmak isteriz o sessizliği.
Ve insanlar gider. Sanırım en çokta yaralayan o olur ruhları. Düzenleri altüst eden zamansız gidişler, planlı gidişler.. orada olmasını çok isteyip yüzüne tükürüklerle savurduğumuz defolları hak eden insan/insanlar. Hak ettiği halde gidişini yanımızda kalmasını istemek ne kadar acı bir duygudur. İnsanın kişiliğini yoran, gücünü emen.. zehrini hızla yayan ve her adımında daha da yaşlandıran. Yüzündeki çizgilerin biricik sebebi olan o insan.. ruhları olgunlaştıran, uzaklaştıran, tanışmadığı duyguların içine atıp kaçan. Tüm duyguların dürtmelerine maruz kalıp ayağa kalkmaya çalışan ruhlar. Kayıplar..
Artık tüm ruhlar kayıp.

çocukluk düşü

Tamam çıkıyorum bu kez bu çemberden. Yalnızca siz kalın. Siz düşünün, siz yapın. Genişleyin, daralın. Sıkılıp bunalıp kendinizi oradan oraya atın. Ama sakın durmayın. Hep kendi adımlarınızla ilerleyeme çalışın. Hep iyi düşünenlerden kaçının. Yada vazgeçtim, siz hep iyilerin peşinde koşun, zaten iyi-kötü ayrımınız tükenmiş. Sakın kulaklarınızı açıp tek bir kelimenin sizi etkilemesine izin vermeyin.
Çemberinizde kalın. Sende kal. Hatta özellikle sen kal istiyorum. Kal ki gör gerçek olanı, olmayanı. İçerde yaşadıklarını ve dışarıda kaçırdıklarını.
Çemberinde kal hep, eskisi gibi ol ama . yine kaç iyilerden düş kötülüğün kollarına, sarıl ona doyasıya, sar sarmala iyice. Bir tutuşta çek kendine ve öp delirene kadar. Aklını kaçırana kadar öp onu. Dudaklarına işleyen demir tadı vücuduna dağılsın. Boynuna, omuzlarına, kollarına, karnına, bacaklarına hatta ayak parmaklarına kadar hisset o tadı. Seni ele geçirmesine izin ver. Artık onun olma vakti geldi çoktan. Nafileyim bundan sonra .
Dönün o çemberin içinde. Zaten kurtulamazsınız isteseniz de o yüzden sadece dönün, yer değiştirin, kimlik değiştirin. Mesela o dudakların sahibi bu sefer solundaki olsun ve yeniden hisset aynı tadı. Bilmiyorum belki de farklıdır tadı. Sen karar ver. Madem böyle düşünüyorsun, madem beni çemberin dışında tutuyorsun o zaman neden hala çıkış yolu arıyorsun, neden hala bir yerlerden sesi sesimi duymaya çalışıyorsun. Yapma! Artık sen bu dünyadasın. Göründüğü gibi değil benim dünyam. Dinleme artık beni..

Karanlık Odada

Yıllar herşeyi eskitebilir, aşkları, dostlukları, sevgileri hatta nefretleri bile. Yapılan yanlışlar su gibi akıp geçen zamana dayadımı sırtını yok olur gider, başka diyara göç eder. Bu göçebe duygular zamanla yerini durgunluğa bırakır, huzura ve aslında doğru olanları görürsünüz çünkü artık taşkınlar yoktur hayatınızda. Aklınız duygularınız düşnce yapınız değişmiştir hatta hala değişiyordur döngü kurulmaya başlamıştır artık. Farkındalık seviyemiz arttıkça dahada bir aydınlık görürüz önümüzü, insanları, kendimizi. Geçmişteki hataları bir daha ayıklarız. Kendi yolumuzu bulma çabalarımıza daha da odaklanırız. Belkide zaman kavramını daha iyi anlarız.çünkü zaman geçmiştir artık geriye dönüşler, keşkeler, üzüntü ve sevinçler yoktur. Bir sayfadır kapanan ve hemen ardından açılan. Bembeyaz, ışıl ışıl. Kirletmek ve ya o boşluğu korumak senin elindedir.

Ben kirletmekten yanaydım. Bütün bir sayfayı doldurucaktım. Geçmişe perdemi çekip sadece güneşe aralayacaktım. Kocaman bir sıcaklık ilk önce bana sonra bütün hayatıma yayılıcaktı ama gel gör ki daha farkında olmam gereken çok şey varmış. Tek başıma çeviremezmişim o sayfaları. "Tek başıma". Önceden nasıl yaptıysam ( nasıl yapıyorsam..) öyle yapmalıymışım. Ama işte hayatın boktanlığıda burdadır ya.. Tam herşey güzel dersiniz, istekleriniz olup bitivermiş, hayatınız düzene girmiş, sevdikleriniz yanınızda kalbinzde sevmediklerinz çok uzaklarda dersiniz birde bakarsınız ki aslında bunların hepsini örtebilecek bir karanlık hemen ensenizde solumaktadır. Bir yanınız ona yenilmemeni ne olursa olsun ayakta durman gerektiğini söylesede öteki yanınız en zayıf noktasında oluşan acıya dayanamamaktadır.

Ve vucüt yenik düşer! Tüm umutsuzluklara, yenilgilere ve verilen emeklerin bomboş karşılıklarına. Doğru bildikleri yanlıştır tam o noktada. Sağı soludur soluda sağı. Allak bullak hayatı boşluğa doğru sürüklenir, hırpalanır, yıpranır. Bir ışık bekler bir adım daha atabilmek için, o sayfayı çevirebilmek için ama nafile.

Sanırım bu sefer her şey için çok geç kaldı bu ruh.