huzluk

uyandır beni gün ışığıyla
hayat çok zor desin diğerleri

neyim var benim
gözlerimin rengi değişiyor
güneşten.

doğal bir şey
ne olduğunu bilmiyorum
var
ve çok canlı.

güneşin camıma vuran ışıklarını ört
kara perdelerinde
uyut beni o hiç memnun olmadığın sesinle.

inat

nefes alabilmek güzel şey.
odaya sinen sigara kokusu
iğrenç.
ışık gözümü alıyor,
yazmak için oturup, sabaha kadar saçmalıyorum.
yazıyorum,
siliyorum,
tekrar yazıp, tekrar silip kendimle kalıp
uyuyorum.

bilgi

o ölecek.
biliyorum.
söyledi bana dün gece
en pis düşümde.
kendimin karmaşasına yenik düştüğüm
o lanet gecede
gizlice rüyama giren
bir deli sanki.

konuşup öpen, koşarak kaçan.
sevimsiz, sevgisiz.
ilgisiz.

deli sanki.

güneşe baktıktan sonra nereye baksanız o güneşi görürsünüz ya..

hani bir ışık hayal edersiniz yıllarca, onu görünce ona dokununca artık her şey pembe gelir insana. hatta sevgiye boğarsınız kendinizi, kamaşan gözleriniz göremez hiç bir karmaşayı.
güneşe baktıktan sonra nereye baksanız o güneşi görürsünüz ya..
işte..
hava ısınmasına yakın kalkar ya hayvanlar kış uykusundan, uyanıyorum sanırım bende bu derin uykudan.
güzel şeyleri dile getirmekte zorlanan ben sanırım ilk kez içimden konuşabiliyorum bu konuda.
bu güzel bir ilerleme.
adım, adım.

aklımı kaybediyorum,
milim milim uzaklaşıyor benden
uçup gidişini görüyorum
ellerimi kımıldatmadan
göz ucuyla bakıyorum..

yükseliyor,
alçalıyor..

oyun oynuyor adeta.
yinede bakıyorum,
bekliyorum.
geri döneceği yer benim yanımdır diyorum

bekliyorum.
benim yanım,
onun..

bugün tam anlamıyla kavradım olayı. bu ev bana yaramıyor. ne olduğunu bilmiyorum ama garip bir şey var, vücudumun her yerini sıkıyor, morartana kadar. göğsüme oturuyor, nefesimi kesiyor. 8.yılımızda olucak şey mi bu...
6 ev bıraktım geçmişte.. her biri ayrı bir güzellik kattı bana ama şimdiye kadar hiç birinde bu kadar karanlıkta kalmamıştım. hiç biri bu şiddette bir gürültü yaratmamış içimde. gerçekten içimde birileri bağırıp duruyor. susmuyor. beynimi tırmalıyor, her an her dakika. içime çektiğim hava beni daha fazla soluksuz bırakıyor sanki.
taşınmam mı gerek? ne yapmam gerek...

savaş Ve barış

ne tatlı değil mi? orospu. niye bu kadar kaçıyoruz bu kelimeden oysa ki ağızdan su gibi serpiliyor; oğ-ross-puh

hayat sana çok güzel biliyorum, a-ah pardon güzel değil ama o kadar güzel gösteriyorsun ki kendimi tutamıyorum. seni kıskanıyorum. evet, en sonunda söyledim. seni kıskanıyoruuuuum. ay çok güzel bir daha söyleyeceğim.

bu insan karşısındaki rahatlığın yok mu! ee gerçi o jartiyer bende de o kadar güzel dursa heralde aynı kendine güven ve rahatlıkla dikilirdim milletin karşısına. senin gibi hemen atlardım üzerlerine ki bir an önce geçebileyim öne...

hayır, işin güzel kısmı her seferinde karlı çıkman. inan en çok bunu kıskanıyorum. herşey yalnızca sana ait. sende sana aitsin, dün gece altına girdiğin adamda sana ait. tüm yetkiler sende, insanlar senin dünyanda birer köle. sürekli bir savaşsın. herkes senin için çıldırıyor, deliriyor, seni istiyor hatta uğruna açık arttırmalar başlıyor.

güzelsin be orospu. ağdayla bile söküp atamadığın kıllarında olsa çok güzelsin.

seni baya kıskanmışım ha baksana?

iyi geceler tatlı orospu, büyük bir şans teptin.
yalnız rüyalar.